Šta je mijelopatija i da li je moguće potpuno izlečenje?

Poštovana,
Mijelopatija je uopšteni pojam za oboljenje mijelina, omotača nervnih ćelija. Najčešća je u vratnom delu kićmenog stuba. Može da dovede do spastične parapareze. Prvi put je opisana 1952. god. (Brain i sar.). Uzrokovana je sužavanjem vratnog kičmenog kanala kongenitalnim ili degenerativnim promenama. Primarni patofiziološki poremećaj je suženje sagitalnog dijametra kičmenog kanala, koje je uzrokovano mehaničkim faktorima koji se dele na: statičke (kongenitalna stenoza spinalnog kanala < 13 mm anteroposteriornog dijametra, diskus hernijacija, osteofitne formacije kičmenih pršljenova, degenerativna osteofitoza međupršljenskih i pljosnatih zglobova, hipertrofija ligamenta flava i posteriornih longitudinalnih ligamenata) i dinamičke: abnormalne snage usmerene na kičmeni stub i na kičmenu moždinu tokom fleksije i ekstenzije vratne kičme pri fiziološkim pokretima. Drugi faktor je ishemija zbog kompresije na krvne sudove koji ishranjuju vratnu kičmenu moždinu što dovodi do njene nekroze i kavitacije u sivoj masi. Region sa najvećom učestalošću cervikalne spondilotične mijelopatije (C5-C7) je i region u kojem je snabdevanje krvlju najslabije.

Simptomi i znaci bolesti su raznovrsni: bol u vratu, u subskapularnom regionu ili u ramenu; slabosti ili parestezije u gornjim ekstremitetima; senzorne promene u donjim ekstremitetima; motorne slabosti u rukama i nogama; teškoće sa hodom (spastičan hod na širokoj osnovi, nesiguran i trzav); znaci mijelopatije ili gornjeg motornog neurona (spastičnost, hiperrefleksija, klonus, znaci Babinskog i Hofmana, i poremećaji funkcije creva i bešike); znaci “donjeg motornog neurona” (hiporefleksija i atrofija donjih ekstremiteta).

U postavljanju dijagnoze je važno misliti na tri stvari: da može da postoji mnogo znakova i simptoma, da nema patognomoničnih nalaza i da je napad podmukao, sa dugim periodima stalne slabosti i povremenim pogoršanjima. Najbolja radiografska metoda za postavljanje dijagnoze je MRI. Rana operacija (do jedne godine od javljanja prvih simptoma) je najbolje rešenje. Jedini signifikantan pokazatelj poboljšanja posle operacije jeste koliko dugo su simptomi trajali pre operacije. Postoje dva hirurška rešenja: dorzalni ili ventralni pristup, što zavisi od relativne lokacije stenoze (dorzalne ili ventralne) i stepena krivine vratne kičme (tj. kifoze ili lordoze). Znaci snimak MR vratne kičme, pregled neurologa uz EMNG i neurohirurga, i odluka o daljem lečenju. Pozdrav